Evime ve Nihale Mektuplar-CAHİT SITKI TARANCI

Ben yasamak, her seye ve herkese ragmen, ruhumun rüyalarina, vücudumun istiraplarina ragmen, ben yasamak istiyorum. Bu arzu bilsen ne kadar kuvvetli bir arzudur Nihal. Bu arzu mukaddestir. Ben bu arzumu tatmin etmek istiyorum...Kendimi bildim bileli hep, “Istiyorum, istiyorum!” diye söyleniyorum fakat simdiye kadar istediklerimin hiçbiri olmadi. Ates sandigim bir parçaya elimi dokundurur dokundurmaz kül oldugunu duydum ve ürperdim, günesi gözlerimin çipili içine sikistirmaya ugrasirken gece kalin ve karanlik zirhini kafama geçirerek beni sersem etti. Içimde henüz uçmamis beyaz bir güvercin vardi, uçurmak istedigim ilk gün, avucumda tüylerinden baska bir sey kalmadi. Beni kim anlayacak diye üzülüyorum…(16.04.1931)Bu kitaptaki mektuplar okuyucuya neler verebilir? Mektup türünün hayatimizdan silinmek üzere oldugu bugünlerde mektubun beraberinde tasidigi heyecani, hayat sahnelerini, aile baglarini yeniden hatirlatmaz mi acaba?